به گزارش پایگاه خبری چل بیم، مجتبی نوزرنژاد فعال رسانه ای در یادداشتی با عنوان “سکوت مدیران به اعتماد عمومی آسیب میزند” نوشت:
هر مدیری که مسئولیت اداره بخشی از امور عمومی را بر عهده میگیرد، هم اختیار تصمیمگیری دارد و هم مسئولیت پاسخگویی. این دو از یکدیگر قابل تفکیک نیستند. روابط عمومی میتواند مسیر ارتباط با رسانهها را تسهیل کند، اما اصل پاسخگویی، پیش از آنکه وظیفه روابط عمومی باشد، مسئولیتی است که بر عهده مدیر قرار دارد.
در سالهای اخیر، در برخی دستگاههای اجرایی این رویه شکل گرفته است که مدیران شهرستانی، حتی درباره موضوعات مرتبط با حوزه مأموریت خود نیز، پاسخگویی را به مدیران یا روابط عمومی مرکز استان ارجاع میدهند. نتیجه آن است که خبرنگاران برای دریافت پاسخ، میان بخشهای مختلف اداری سرگردان میشوند؛ در حالی که فلسفه استقرار مدیر در شهرستان، تنها اجرای امور اداری نیست. مدیر، نماینده آن دستگاه در منطقه است و انتظار میرود در چارچوب اختیارات قانونی، درباره عملکرد، خدمات، برنامهها و چالشهای مجموعه تحت مدیریت خود نیز پاسخگو باشد.
بدیهی است در برخی موضوعات، بهویژه مسائل امنیتی، بحرانها یا موضوعاتی که نیازمند موضع واحد سازمانی هستند، هماهنگی در اطلاعرسانی ضرورتی انکارناپذیر است. اما این استثنا نباید به یک قاعده دائمی تبدیل شود؛ به گونهای که مدیران محلی حتی در ارائه اطلاعات عمومی، تشریح عملکرد، اعلام آمار یا پاسخ به پرسشهای تخصصی نیز امکان اظهارنظر نداشته باشند.
اگر مدیری مسئول اجرای مأموریتهای یک دستگاه در شهرستان است، باید درباره همان مأموریتها نیز پاسخگو باشد. در غیر این صورت، این پرسش مطرح میشود که جایگاه مدیریت شهرستان دقیقاً چیست؟ اگر پاسخ بیشتر پرسشها باید از سطوح بالاتر صادر شود، آیا نقش مدیر شهرستان به اجرای تصمیماتی که در جای دیگری گرفته میشود، محدود نخواهد شد؟
رسانهها نیز مطالبهای شخصی ندارند. خبرنگار تنها واسطه پرسشهای مردم است. هر پاسخی که به رسانه ارائه میشود، در حقیقت پاسخی به افکار عمومی است و هر سکوتی، پیش از آنکه رسانهای را بیپاسخ بگذارد، حق مردم برای آگاهی را محدود میکند. تجربه نیز نشان داده است که سکوت، مانع شکلگیری روایتها نمیشود؛ بلکه تنها فرصت ارائه روایت دقیق، مستند و رسمی را از بین میبرد و زمینه را برای گمانهزنی و انتشار روایتهای غیررسمی فراهم میکند.
حق دسترسی مردم به اطلاعات، یکی از پایههای حکمرانی مطلوب و اعتماد عمومی است و نباید در پیچوخم سلسله مراتب اداری متوقف بماند. پاسخگویی، صرفاً یک وظیفه اداری نیست؛ بلکه نشانه احترام به افکار عمومی و پذیرش مسئولیتی است که مدیران با قبول مسئولیت بر عهده گرفتهاند.
جامعه امروز بیش از هر زمان دیگری به اعتماد عمومی نیاز دارد و این اعتماد، بیش از هر چیز از مسیر شفافیت و پاسخگویی شکل میگیرد. مسئولیتها ماندگار نیستند، اما شیوه پاسخگویی مدیران، در حافظه مردم باقی خواهد ماند. اعتماد عمومی، محصول پاسخگویی است؛ نه سکوت.
انتهای پیام/.
